के अध्ययन गरियो

यो सम्भावित (प्रोस्पेक्टिभ) अवलोकनात्मक अध्ययनले नेपालको काभ्रेपलाञ्चोक जिल्लामा रहेको ३७५ शय्याको गैर-सरकारी विश्वविद्यालय अस्पताल, धुलिखेल अस्पताल (DH) मा सन् २०१५ अप्रिल २५ (म्याग्निच्युड ७.८) को गोर्खा भूकम्पपछिका २१ दिनमा — जसले मे १२ (म्याग्निच्युड ७.३) को परकम्प पनि समेट्छ — देखा परेका आकस्मिक बिरामीहरूको भार र वितरण वर्णन गर्छ। अप्रिल २५ देखि मे १६ सम्म दर्ता भएका जम्मा २,००३ आकस्मिक बिरामीलाई अस्पतालको व्यवस्थित आकस्मिक रजिस्ट्री र त्रिआज प्रणाली (नर्वेली साझेदारसँगको पूर्व-अवस्थित DHPCARE परियोजनामार्फत सुरु गरिएको) प्रयोग गरी भूकम्प-सम्बन्धी चोटपटक (EQI), गैर-भूकम्प (NEQ) स्वास्थ्य समस्या, वा गर्भावस्थाको जटिलताका रूपमा वर्गीकरण गरियो। १,७९१ विश्लेषणयोग्य EQI/NEQ बिरामीमध्ये ६५३ जनाको फोन नम्बर दर्ता थियो, र यीमध्ये ३४६ जनाको अनियमित नमूनालाई भर्ना भएको ९० दिनपछि संरचित टेलिफोन अन्तर्वार्ताद्वारा सामाजिक-जनसांख्यिकीय अवस्था, विपद्को प्रभाव, र नैदानिक नतिजा मूल्याङ्कन गर्न पछ्याइयो।

के पत्ता लाग्यो

सन्दर्भीकरण

सन् २०१५ को गोर्खा भूकम्प शृंखलाले करिब ८,८०० जनाको ज्यान लियो, करिब २२,००० जना घाइते भए, र १,२०० भन्दा बढी स्वास्थ्य संस्था ध्वस्त वा क्षतिग्रस्त भए (४४६ पूर्ण ध्वस्त, ७६५ क्षतिग्रस्त) — यसले एउटै भूकम्पले कसरी एकैसाथ घाइतेको ठूलो चाप ल्याउँछ र उपचार गर्ने संस्थालाई नै अपाङ्ग बनाउँछ भन्ने देखाउँछ। पाँच वर्षपछि पनि क्षतिग्रस्त स्वास्थ्य संस्थामध्ये करिब ५८% मात्र पुनर्निर्माण भएका थिए, र नेपाल विश्वकै सबैभन्दा उच्च भूकम्पीय जोखिम भएका देशहरूमध्ये पर्ने भएकाले, यस अध्ययनले देखाएको उछाल-क्षमताको खाडल ऐतिहासिक होइन बरु अझै सक्रिय राष्ट्रिय चिन्ताको विषय हो। एउटै गैर-सरकारी अस्पतालको अध्ययन भएकाले, यसका विशिष्ट बिरामी-भार तथ्याङ्क फरक क्षमता वा फरक सेवा क्षेत्र भएका सरकारी रेफरल अस्पतालमा उस्तै लागू नहुन सक्छ, तर यसको मूल पाठ — कि हतारमा बनाइएको होइन बरु पहिलेदेखि नै तयार त्रिआज प्रणालीले नै उछाललाई कति राम्रोसँग व्यवस्थापन गर्न सकियो भन्ने निर्धारण गर्यो — नेपालका विपद्-सम्भावित जिल्लाहरूभर व्यापक रूपमा लागू हुन्छ।